منتظران ظهور

نشو و نماى ابراهيم در سرزمين بابِل اگر بين آنچه در سفر پيدايش تورات آمده و بين آنچه باستان‏ شناسان كشف كرده ‏اند، مقايسه كنيم، به دست مى‏ آيد كه دوران حضرت ابراهيم(ع) -چنان‏كه ساليانى قبل چنين تصور می رفت، به هزاره دوم قبل از ميلاد مسيح(ع) برنمى‏ گردد، بلكه به قرن نوزدهم و يا بهتر بگوييم به قرن هفدهم(1) [قبل از ميلاد] برمى‏ گردد. شهر اوركلدانى محل پرورش و نشوونماى ابراهيم(ع)بود كه امروزه به مُغير» معروف است و بين نهرهاى دجله و فرات در دشت سمت جنوب واقع شده است. طبق آنچه از سفر پيدايش برمى‏ آيد، ابراهيم(ع) با پدرش به نزديكى شهر حاران در دورترين نقطه غربى بين النهرين كوچ كردند.منابع تاريخى عربى، زادگاه ابراهيم(ع) را بابل مى‏داند(2). ياقوت حَمَوى(3)، سرزمين بابِل را اين گونه توصيف می‏كند كه بين دجله و فرات واقع شده و همان منطقه ‏اى است كه به آن سواد گفته میشود. ولادت ابراهيم(ع) نيز در دوران نمرود بن كنعان بن كوش بوده است. تاريخ ثابت كرده زمانى كه ابراهيم(ع) در عراق میزيست، در عراق تمدن بابِل، حكمفرما بوده‏ است.  ابراهيم و خدايان بابِل اعتقادات بابِليان چه بود؟ شناخت اين معتقدات، ما را در فهم آيات قرآن كه بيانگر اعتقادات قوم ابراهيم(ع) است يارى خواهد داد.بابِليان، خدايان زيادى داشتند.... به اين ترتيب كه هر شهرى خدايى داشت كه نگاهبان آن بود، و شهرهاى بزرگ و روستاها، خدايان كوچك‏ترى داشتند كه آنها را پرستيده و بدانان اظهار علاقه مى‏كردند. هر چند به طور رسمى، همه در مقابل خداى بزرگ‏ترشان كرنش مى‏كردند، ولى پس از آن‏كه روشن شد خدايان كوچك جلوه و يا صفات خدايانِ بزرگ‏ترند، رفته رفته تعداد خدايان اندك شد و بدين سان مردوك» عنوان خداى بابِل را، كه بزرگ خدايان منتظران ظهور...